Barszcz Sosnowskiego to wyjątkowo niebezpieczna roślina, która szczególne zagrożenie stanowi właśnie teraz, w czasie upałów. – Może powodować bardzo duże oparzenia, nawet 3. stopnia – podkreśla w rozmowie z PolskaTimes.pl prezes Warszawskich Lekarzy Rodzinnych dr Michał Sutkowski. Barszcz Sosnowskiego to roślina inwazyjna, która występuje w całej Polsce. Jest często mylony z koprem lub arcydzięglem. Roślina osiąga wysokość czterech metrów, a łodyga może mieć średnicę do 10 cm. Ma duże liście i charakterystyczne białe baldaszkowate kwiatostany. Na łodydze znajdują się włoski, które wytwarzają toksyczną substancję. Barszcz Sosnowskiego Po latach odbierania od Was maili, telefonów, wiadomości na Facebooku o tym, że gdzieś widzieliście barszcz Sosnowskiego, dzięki współpracy z Network Partners udało nam się stworzyć narzędzie, które nie tylko pozwoli nam szybciej reagować na Wasze zgłoszenia, ale i na bieżąco aktualizować mapę stanowisk, a tym samym jeszcze Barszcz Sosnowskiego — objawy poparzenia. Za toksyczność barszczu Sosnowskiego odpowiedzialny jest olejek eteryczny znajdujący się w roślinie. Wywołuje on oparzenie w momencie, gdy skóra, która miała kontakt z olejkiem, zostanie wystawiona na działanie promieniowania słonecznego. barszcz Sosnowskiego? Czy muszą mieć specjalne przeszkolenie do usuwania barszczu Sosnowskiego? W co powinny być wyposażone osoby, które usuwają barszcz Sosnowskiego? Jakie zabezpieczenia stosować przy usuwaniu? Lepiej utworzyć gminną jednostkę, która będzie usuwać barszcz czy wynająć firmę zewnętrzną? Co Barszcz Sosnowskiego (Heracleum sosnowskyi Manden.) - gatunek rośliny zielnej z rodziny selerowatych (Apiaceae). Heracleum sosnovskyi Manden. Pochodzi z rejonu Kaukazu, skąd został przeniesiony do środkowej i wschodniej części Europy, gdzie stał się rośliną inwazyjną i rozprzestrzenił na rozległych obszarach. . fot. Adobe Stock Zwalczanie barszczu Sosnowskiego może odbywać się na 2 sposoby: mechanicznie i chemicznie. W Polsce uprawa tej rośliny jest prawnie zakazana. Do obowiązków gmin należy usuwanie roślin, które bardzo często wyrastają przy drogach, rzekach, łąkach czy obrzeżach pól. Uwaga! W Polsce zabronione jest zwalczanie barszczu Sosnowskiego na własną rękę. Mogą to robić jedynie specjalnie do tego przygotowane osoby - ubrane w odzież z materiałów syntetycznych, zakrywającą jak największą część skóry i wyposażone w okulary zasłaniające oczy. Mechaniczne zwalczanie barszczu Sosnowskiego Polega na usuwaniu poszczególnych części rośliny. Kwiatostany usuwane są w pełnym rozkwicie (wcześniej mogą się zregenerować, później - rozsiać nasiona). Wykopuje się również roślinę z całym korzeniem. Można także wycinać barszcz Sosnowskiego - do 10 cm poniżej poziomu gruntu. Warto wiedzieć, że taki sposób zwalczania nie da efektów za pierwszym razem. Działania tego typu muszą być wykonywane regularnie każdego roku. fot. Adobe Stock Chemiczne zwalczanie barszczu Sosnowskiego Bardzo skuteczne w zwalczaniu barszczu Sosnowskiego są herbicydy - preparaty zawierające glifosat i trichlopyr. Warto wiedzieć, że po około 3 tygodniach po ich zastosowaniu, powinno się przeprowadzić głęboką orkę, która pomoże zniszczyć większość nasion zdolnej do bardzo szybkiej regeneracji rośliny. Takie działanie jest niedozwolone na terenach chronionych - w lasach, parkach narodowych czy rezerwatach. Właściwości barszczu Sosnowskiego Barszcz Sosnowskiego to roślina pochodząca z Kaukazu. W Europie Środkowej pojawiła się około XIX wieku. Początkowo była wykorzystywana jako roślina pastewna. Niestety szybko okazało się, że jest niezwykle ekspansywna (jej obecność na danym terenie może zniszczyć nawet 2/3 roślinnego ekosystemu), ale także bardzo niebezpieczna dla człowieka. Kontakt ludzkiej skóry z sokiem ze świeżo ściętego barszczu najczęściej może powodować bardzo silne oparzenia, zapalenia spojówek i powstawanie pęcherzy (łagodzi je zastosowanie maści kortykosteroidowych). ​Roślina jest niebezpieczna również dla zwierząt - może powodować np. podrażnienie przewodu pokarmowego czy krwotoki wewnętrzne. Treść artykułu została pierwotnie opublikowana r. Więcej na temat niebezpiecznych roślin:Są piękne, ale szalenie trujące - uwaga na te rośliny balkonowe i ogrodowe!Te rośliny są toksyczne, choć nigdy byś ich o to nie podejrzewała!8 gatunków roślin, na które musisz szczególnie uważać - mogą być toksyczne! 13 lipca 2015 Ostatnia aktualizacja*: 12 kwietnia 2022 Atlas chwastów Kwitnący egzemplarz barszczu Sosnowskiego (dodano 05-11-2019) Heracleum sosnowskyi Manden. Nazwa angielska: Sosnowsky’s Hogweed Rodzina: selerowate (Apiaceae) Wygląd, cechy szczególne Barszcz Sosnowskiego jest jedną z najwyższych roślin zielnych na świecie, jego pęd może często osiągnąć 3,5 m wysokości (przy średnicy u podstawy 10-12 cm), jednak opisywano osobniki 4-5 m, a nawet większe. Łodyga jest okrągła, bruzdowana, pokryta brunatnymi plamami. Korzeń palowy, rozgałęziający się w górnej części. Może sięgać nawet do głębokości 2 m, jednak główna masa korzeni znajduje się w powierzchniowej warstwie gleby (do 30 cm) (dodano 12-04-2022). Liście odziomkowe oraz wyrastające z dolnej partii łodygi są trójkątne lub pierzastodzielne, te ulokowane wyżej mają trójdzielnie naciętą blaszkę. Długość blaszek liściowych może przekraczać 1,5 m. Kwiatostan to baldach tworzony przez kilkadziesiąt baldaszków. Na każdym osobniku powstaje jeden baldach centralny (średnica do 75 cm) oraz mniejsze baldachy boczne. Kwiaty są białe, czasami różowawe. Owoc to rozłupka, rozpadająca się na dwie płaskie niełupki. Sok roślinny zawiera furokumaryny (furanokumaryny) – związki fotouczulające, które mogą zagrażać zdrowiu, a nawet życiu człowieka. Gatunkiem bardzo podobnym do barszczu Sosnowskiego jest barszcz Mantegazziego, którego blaszki liściowe są bardziej powcinane. Bywa (bywał) uprawiany jako roślina ozdobna w parkach i ogrodach. Stwarza takie same zagrożenie dla środowiska oraz zdrowia ludzkiego jak barszcz Sosnowskiego. Barszcz Sosnowskiego i Mantegazziego mogą tworzyć mieszańce. Okres kwitnienia czerwiec-sierpień Cykl życiowy, biologia Gatunek dwu lub wieloletni. Kiełkowanie nasion odbywa się wiosną, gdy gleba nagrzewa się do 7–8°C. W pierwszym sezonie barszcz Sosnowskiego wytwarza wyłącznie rozetę liści (która jesienią zamiera) oraz dobrze rozwinięty system korzeniowy. W drugim roku wegetacji roślina wchodzi w etap wzrostu generatywnego. Wówczas powstaje pęd kwiatostanowy i dochodzi do kwitnienia. Pojedynczy egzemplarz wydaje nawet do 100 000 nasion (przeciętnie około 20 000) zachowujących żywotność do ok. 4 lat. Po osypaniu nasion roślina macierzysta zazwyczaj zamiera (tzw. gatunek monokarpiczny). Niektóre egzemplarze nie wchodzą w etap rozwoju generatywnego w drugim roku wegetacji i stają się roślinami wieloletnimi. Występowanie, szkodliwość Barszcz Sosnowskiego jest rośliną pochodzącą z Kaukazu, którą sprowadzono do Polski w roku 1958 w celu zbadania jej domniemanych właściwości leczniczych. Później (głównie w latach 70. i 80.) był uprawiany na szeroką skalę jako potencjalna roślina paszowa. Jednak, ze względu na trudności ze zbiorem (ogromne rozmiary rośliny) oraz powtarzające się przypadki poparzeń, ostatecznie uprawy zaniechano. Obecnie gatunek występuje na obrzeżach pól, wzdłuż cieków wodnych i szlaków komunikacyjnych, na nieużytkach – najliczniej tam gdzie niegdyś był uprawiany. Z powodu właściwości parzących powinien być zwalczany niezależnie od nasilenia. Roślina ta stwarza zagrożenie dla środowiska naturalnego wypierając inne gatunki (gatunek inwazyjny). Ocenia się, że na obszarach zdominowanych przez barszcz liczebność innych gatunków spada nawet o blisko 70%. Kontakt z barszczem może stwarzać zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt ze względu na obecność w soku roślinnym związków furokumarynowych uwrażliwiających skórę na działanie promieni UV. Są to związki lotne, możliwe jest poparzenie nawet bez bezpośredniego kontaktu z rośliną. Typowe warunki siedliskowe wskaźnik świetlny: pełne światło – umiarkowane światło wskaźnik wilgotnościowy: gleby wilgotne wskaźnik trofizmu: gleby zasobne wskaźnik kwasowości gleby: gleby obojętne (6≤ pH 7) [1] Zwalczanie barszczu Sosnowskiego Przystępując do zwalczania barszczu Sosnowskiego należy pamiętać o jego toksycznych właściwościach! Niezbędne jest korzystanie z kompletnej odzieży ochronnej (z nienasiąkliwego i nieprzemakalnego materiału) okrywającej całe ciało, długich gumowych rękawic oraz pełnych masek ochronnych. W zwalczaniu rośliny nie powinni brać udziału alergicy! Barszcz Sosnowskiego jest gatunkiem trudnym do wyeliminowania ze względu na niską wrażliwość na herbicydy oraz odpornością na zabiegi mechaniczne. Dotychczas nie opracowano szybkiego i w pełni skutecznego sposobu eliminacji gatunku, zaleca się łączne korzystanie z wszelkich dostępnych metod. Wytyczne dotyczące zwalczania barszczu Sosnowskiego i Mantegazziego dostępne są na stronie internetowej Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska ( Wybrane możliwości zwalczania przedstawiono poniżej. Koszenie lub ścinanie roślin. Ta metoda jedynie osłabia barszcz i zapobiega powstaniu nasion. Musi być powtarzane systematycznie (wielokrotnie podczas jednego sezonu) przez kilka lat. Niedopuszczanie do powstawania nowych nasion stopniowo ogranicza ich liczebność w glebie (w tym celu można ścinać w odpowiednim momencie kwiatostany). Zakładanie osłon na baldachy. Ze względu, że barszcz Sosnowskiego jest rośliną monokarpiczną i zazwyczaj obumiera po wydaniu nasion, dopuszczenie do wydania nasion, a jednocześnie zapobiegnięcie ich osypaniu do gleby może być jedną z metod zwalczania gatunku. Przecinanie korzeni. Należy przycinać korzenie na głębokości co najmniej 10 cm (np. ostrym szpadlem). Podcinanie powinno być prowadzona 2-3 krotnie podczas sezonu przez kilka lat. Wykopywanie lub wyrywanie. Metoda skuteczna do eliminowania młodych egzemplarzy, należy zwrócić uwagę czy został usunięty cały korzeń. Wykorzystanie herbicydów. Niektóre herbicydy mogą być przydatne w walce z barszczem Sosnowskiego. W jednym z badań (IUNG-PIB) glifosat po 8 tygodniach od zabiegu wyeliminował barszcz w 90-95%, jednak podczas późniejszych obserwacji (5 miesięcy po aplikacji) zaobserwowano odrastanie 25-45% roślin. Znacznie bardziej skuteczna okazała się mieszanina glifosat + flazasulfuron, której skuteczność oceniono na 97-98% (8 tygodni po zabiegu), a odrastanie (5 miesięcy po aplikacji) na sięgające maksymalnie 3%. Przeczytaj także: Chwastobójczy tercet w ochronie ziemniaka źródła: 1. Zarzycki K., Trzcińska-Tacik H., Różański W., Szeląg Z., Wołek J., Korzeniak U. 2002. Ecological indicator values of vascular plants of Poland. Ekologiczne liczby wskaźnikowe roślin naczyniowych Polski. Wyd. Inst. Bot. PAN, Kraków, 183 ss. Pomimo swojego bardzo charakterystycznego wyglądu barszcz olbrzymi i barszcz Sosnowskiego niejednokrotnie są mylone z innymi gatunkami roślin. Osoby, które nigdy nie widziały kaukaskich barszczy często mylą je z innymi roślinami o dużych liściach (poznaj szczegóły morfologii kaukaskich barszczy i roślin, z którymi są one najczęściej mylone). Poniżej przedstawiamy zestawienie zdjęć i cech wyglądu zarówno kaukaskich barszczy, jak i podobnych gatunków roślin, które pomogą w odróżnieniu roślin. Pobierz ulotkę o tym, jak odróżnić barszcz Sosnowskiego od innych gatunków roślin. Kaukaskie barszcze (barszcz Sosnowskiego i barszcz olbrzymi) barszcz zwyczajny (Heracleum sphondylium) arcydzięgiel litwor (Angelica archangelica) dzięgiel leśny (Angelica sylvestris) marchew zwyczajna (Daucus carota) pokrój Wysokość m, a czasem do 4-5 m Wysokość 50-150 cm Wysokość do 2,5 m (podgatunek nadbrzeżny osiąga 3 m) Wysokość zazwyczaj ok 1,5 m Wysokość zazwyczaj ok 50 cm liście Liście (odziomkowe i dolne łodygowe trójlistkowe) bardzo duże. Blaszki liściowe ok1,2-1,6 m długości. U barszczu Sosnowskiego – słabiej podzielone o bardziej tępych odcinkach niż u barszczu olbrzymiego. Listek szczytowy szerszy i bardziej zaokrąglony ; u barszczu olbrzymiego – wysmukły, zaostrzony. Osobniki młode wykształcają tylko rozety liściowe. O bardzo zmiennym kształcie; 3-listkowe lub pierzaste. Dolne liście duże, z długimi, rynienkowatymi ogonkami, górne mniejsze, z dużą pochwą przekształconą w liściak. Szorstko owłosione, ze sztywnymi szczecinkami na nerwach od spodu. Liście mają zróżnicowane kształty, przeważnie są pierzastosieczne z 3-5 listkami jajowatymi, karbowanymi lub piłkowanymi. Duże, 3–4-krotnie pierzaste, osadzone na długich ogonkach. Liście górne obejmują łodygę rozdętymi pochwami. Poszczególne listki są jajowate, na brzegu nierówno wcinane, ciemnozielone, od spodu sinozielone. Podwójnie do potrójnie pierzastych, nierówno piłkowane. Dolne są większe i bardziej złożone, posiadają pochwowate i rynienkowate ogonki, górne – prostsze, z dużą pochwą. Liście 2 lub 3-krotnie pierzastosieczne, równowąskie. kwiatostany Białe lub czasem różowawe, zebrane w duże, wielkopromieniowe, lekko wypukłe baldachy (największy – na osi pędu głównego o średnicy 30-80 cm i kilkadziesiąt mniejszych), złożone na ogół z kilkudziesięciu baldaszków. Kwiatostan stanowi 15-30 baldaszków różnej długości zebranych w baldach złożony. Baldaszki mają szypułki z owłosioną stroną wewnętrzną. Kwiaty promieniste, o białych płatkach, czasem czerwonawych lub żółtozielonych. Poszczególne kwiaty zbudowane są z 5 małych działek kielicha, 5 płatków korony, 5 pręcików i jednego słupka z dwiema szyjkami. Miodniki znajdują się na zalążni. Oprócz kwiatów obupłciowych zdarzają się w kwiatostanie także kwiaty męskie. Drobne, zebrane w duże, kuliste baldachy złożone, zielonkawo-żółte (u podgatunku typowego) i zielonkawo-białe (u podgatunku nadbrzeżnego). Kielich o pięciu niewyraźnych ząbkach. Płatków korony pięć, o długości ok. 1,5 mm. Pręcików pięć. Słupek dolny, z dwiema szyjkami. Pokryw brak, pokrywki płaskie i równowąskie, o długości mniej więcej takiej, jak baldaszki (u podgatunku nadbrzeżnego szczeciniaste i krótsze) Zebrane w baldachy, złożone z 20-55 baldaszków. Pokryw brak, pokrywki liczne, lancetowatorównowąskie. Płatki korony niepozorne, białe (czasami, rzadko są czerwonawe), eliptyczne. pręciki stosunkowo długie, szyjka słupka wygięta. Małe, białe, zebrane u szczytu rośliny w baldach złożony z pierzastymi pod baldachem i trójwrębnymi pod baldaszkami pokrywami. łodyga Okrągła, bruzdowana, słabo owłosiona, na jej powierzchni znajdują się charakterystyczne fioletowawe plamki; u podstawy zazwyczaj osiąga średnicę ok. 5-12 cm, pusta w środku. Łodyga (pęd kwiatowy) jest wykształcona zazwyczaj w 2-3 roku wegetacji. Prosto wzniesiona, dęta, rozgałęziona, żebrowana i kanciasto bruzdowata, często porośnięta krótką, skierowaną w dół szczecinką. Gruba, naga, bruzdowana, nieowłosiona, rozgałęziona, pusta w środku w międzywęźlach. Prosto wzniesiona, dęta, naga, obła, słabo rozgałęziona, w górnej części delikatnie bruzdowana. Kłącze białawe, rozgałęzione. Wzniesiona, rozgałęziona, pusta wewnątrz. Jest bruzdowana i szorstko owłosiona. Opracowanie własne na podstawie: Sachajdakiewicz I., Mędrzycki P., Wytyczne dotyczące zwalczania barszczu Sosnowskiego (Heracleum Sosnowskyi) i barszczu Mantegazziego (Heracleum mantegazzienum) na terenie Polski, GDOŚ 2014, Wikipedia; fot. I Sachajdakiewicz Barszcz Sosnowskiego to roślina niebezpieczna dla zdrowia, a nawet życia. Wysoka temperatura oraz duże nasłonecznienie sprawiają, że kontakt ze skórą może doprowadzić nawet do oparzeń II i III stopnia. Jak wygląda barszcz Sosnowskiego i co warto wiedzieć o oparzeniach? Barszcz Sosnowskiego - oparzenia Barszcz Sosnowskiego - kiedy parzy? Barszcz Sosnowskiego - objawy Oparzenia barszczem Sosnowskiego - jak leczyć? Jak wygląda barszcz Sosnowskiego? Barszcz Sosnowskiego - występowanie Barszcz Sosnowskiego pojawił się w Polsce w latach 50. XX wieku i wykorzystywany był jako roślina ozdobna, pastewna i miododajna. Z czasem okazało się, że zagrożenia przeważają nad korzyściami płynącymi z uprawy. Obecnie obowiązuje prawny zakaz uprawy, rozmnażania i sprzedaży. Parząca substancja znajduje się we włoskach pokrywających łodygi oraz liście. Jak wygląda poparzenie barszczem Sosnowskiego? Na początku pojawia się zaczerwienienie oraz ból skóry. Po upływie doby występują pęcherze wypełnione płynem. Po kilku dniach przybierają ciemną barwę i utrzymują się na skórze nawet przez kilka miesięcy. Za oparzenia po barszczu Sosnowskiego odpowiadają olejki eteryczne i sok zawierające furanokumaryny. Substancje sprawiają, że skóra staje się bardzo wrażliwa na działanie promieni słonecznych. Jak parzy barszcz Sosnowskiego? Nawet niewielki bezpośredni kontakt z rośliną grozi poparzeniem skóry. Na powierzchni barszczu znajdują się włoski zawierające sok i olejki eteryczne wywołujące podrażnienie. Substancje wchodzą w reakcję ze skórą, a wysokie temperatury i nasłonecznienie sprzyjają rozwojowi oparzeń. Należy również unikać pośredniego kontaktu z rośliną, szczególnie w fazie kwitnienia oraz owocowania. Substancje wydostają się w formie oprysków. Oparzenia po barszczu Sosnowskiego są szczególnie niebezpieczna dla alergików, dzieci, osób starszych oraz kobiet w ciąży. Barszcz Sosnowskiego - mapa 2022Barszcz Sosnowskiego - kiedy parzy?Kiedy barszcz Sosnowskiego jest niebezpieczny? Roślina wykazuje największą aktywność w okresie kwitnienia oraz owocowania w czerwcu i lipcu. Wysoka temperatura i promieniowanie słońca sprzyjają rozwojowi rośliny. Barszcz Sosnowskiego - objawyObjawy poparzenia barszczem Sosnowskiego mogą wystąpić w ciągu pół godziny do nawet kilku godzin po kontakcie z rośliną. Intensywność objawów zależy od wrażliwości skóry, temperatury, wilgotności powietrza oraz nasłonecznienia. Roślina może wywołać oparzenia II i III stopnia. Barszcz Sosnowskiego - objawy: zaczerwienienie skóry, ból i świąd, bóle głowy, problemy z oddychaniem, nudności, wymioty, silne zapalenie spojówek. Po oparzeniu zostają zazwyczaj blizny, a skóra jest wrażliwa na działanie światła nawet przez kilka lat. W skrajnych przypadkach kontakt z barszczem Sosnowskiego może nawet grozić śmiercią. Barszcz Sosnowskiego - gdzie zgłosić? Oparzenia barszczem Sosnowskiego - jak leczyć? Co zrobić po kontakcie z barszczem Sosnowskiego? Pierwszy krok to osłona miejsca przed słońcem. Można również delikatnie umyć skórę wodą z mydłem i usunąć toksyczną substancję. Dobry pomysł to zimy okład, który przyniesie ulgę podrażnionej skórze. Lekarze zalecają również zażycie wapna. Jeżeli na skórze nie pojawiła się rana, warto posmarować miejsce maścią z kortykosteroidami. Nawet jeżeli nie masz pewność, że doszło do oparzeń po barszczu Sosnowskiego skontaktuj się z lekarzem jak najszybciej. Specjalista oceni stopień oparzenia oraz przygotuje plan terapii. Jak wygląda barszcz Sosnowskiego? Jak wygląda barszcz Sosnowskiego? Roślina z rodziny selerowatych przypomina koper, ale przede wszystkim barszcz zwyczajny. Wiedza o różnicach występujących między roślinami pozwala uniknąć bolesnych poparzeń skóry. Barszcz Sosnowskiego jest wyższy, mierzy nawet 4 metry wysokości, a łodyga ma około 10 cm średnicy. Barszcz zwyczajny jest drobniejszy w budowie, ma również mniejsze kwiatostany, a kwiatki są drobniejsze. Rośliny różnią się również łodygą. Barszcz zwyczajny ma bruzdy i sztywne włoski, a barszcz pochodzący z Kaukazu wyróżnia się fioletowymi plamkami. W barszczu Sosnowskiego kwiatostany odchodzą od głównego pędu, mają również dłuższe liście Sosnowskiego - występowanieBarszcz Sosnowskiego występuje na terenie całej Polski. Na kontakt z rośliną narażeni są głównie rolnicy, dzieci czy osoby zajmujące się zielenią. Rośnie przede wszystkim na terenach nieużytkowanych. Barszcz Sosnowskiego - występowanie: przy drogach, na łąkach i odłogach, w okolicy rzek i jezior, na polach uprawnych, na pastwiskach, w ogrodach i parkach, w żyznych lasach, w okolicy nasypów kolejowych, wśród zabudowy mieszkaniowej. Miejsce występowania barszczu można zgłosić straży miejskiej albo w wydziale urzędu gminy. W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat niejednokrotnie przeprowadzano badania nad barszczem Sosnowskiego, jedną z roślin uważanych za inwazyjną w polskich warunkach naturalnych. Barszcz Sosnowskiego jest gatunkiem obcym i sprowadzonym do Polski początkowo jako roślina pastewna, dlatego wielu osobom wydawało się dziwne to, że miałby być on szkodliwy dla istot żywych. Tymczasem dziś wiadomo, że jest groźny nie tylko dla ludzi, ale również i dla zwierząt – domowych czy gospodarskich, czasem także dzikich. Barszcz Sosnowskiego jest rośliną wysoko toksyczną, bardzo agresywną i dlatego w Polsce istnieje zakaz jej uprawy, a dodatkowo również nakaz usuwania w odpowiednich warunkach. Jaka jest szkodliwość barszczu Sosnowskiego i z czego ona wynika? Czym szkodzi barszcz Sosnowskiego Aby określić, jak szkodliwy jest barszcz Sosnowskiego, trzeba najpierw zapoznać się z jego budową. Roślina ta dorasta nawet do czterech metrów wysokości. Jej szkodliwość polega głównie na wydzielanym olejku eterycznym, który bogaty jest w substancje kumarynowe – specjalne związki organiczne, które w niektórych przypadkach wywołują podrażnienie śluzówek oraz skóry. Tak jest też w przypadku barszczu Sosnowskiego. Co istotne, olejki te wydzielają się zarówno poprzez bardzo silny, charakterystyczny zapach barszczu Sosnowskiego, ale również znajdują się w substancji na niewielkich włoskach zlokalizowanych na całej roślinie. To właśnie ona odpowiada za tragiczne w skutkach poparzenia. Efekty kontaktu z barszczem Sosnowskiego Gdy już rozwiązaliśmy kwestię tego, czy barszcz Sosnowskiego jest szkodliwy, dobrze jest określić, na co może konkretnie szkodzić. Zmiany skórne zazwyczaj pojawiają się na kończynach, a czasami twarzy – czyli regionach odsłoniętego latem ciała. Z rośliną jednak wcale nie trzeba mieć bezpośredniego kontaktu – wystarczy tylko przejść obok niej w wietrzny, wilgotny dzień. Olejki działają drażniąco na skórę, ale nie widać tego od razu. Po jakimś czasie, w kontakcie z promieniowaniem UV, aktywują się związki fotouczulające, które wywołują zaczerwienienie, a potem pęcherze. Bez reakcji lekarza zmiany porównuje się do poparzeń II i III stopnia. To jednak nie cała szkodliwość barszczu Sosnowskiego. U osób z chorobami układu oddechowego może on spowodować groźny stan zagrożenia życia. Podrażnia również spojówki, powodując stan zapalny. Może sprawiać, że osoba po kontakcie z barszczem będzie czuła nudności; czasami pojawiają się też wymioty. U kobiet ciężarnych olejki eteryczne powodować mogą wady rozwojowe płodu, dlatego istotny jest kontakt z lekarzem. Warto na wstępie zaznaczyć, że efekty skórne dotyczą nie tylko ludzi, ale i zwierząt. Co więcej, w przypadku np. krów, których wymiona pokryte są pęcherzami po kontakcie z barszczem, często jedynym rozwiązaniem jest uśpienie zwierzęcia – rany trudno się goją, są bolesne i mają skłonność do jątrzenia się i stanów zapalnych. Co więcej, według udowodnionych badań spożycie barszczu Sosnowskiego w formie rośliny pastewnej może prowadzić do poważnych problemów z układem pokarmowym zwierząt.

barszcz sosnowskiego a krwawnik